http://repub.eur.nl/res/aut/18060/ List of Publications en http://repub.eur.nl/static-eur/img/logo.png http://repub.eur.nl http://repub.eur.nl/res/pub/15228/ 1986-12-01T00:00:00Z Inpatient Multimodal Therapy (imt) is a residential treatment program, lasting a maximum of 36 weeks, for patients with severe neurotic symptoms. A group of 44 chronic obsessive-compulsive patients and a group of 40 chronic phobic patients were treated in order to assess the outcome and the process of treatment and to identify prognostic factors associated with the effect. At follow-up-on average, eight months after discharge-it was found that 60% had improved, 32% had remained the same, and 8% had deteriorated, indicating that, in general, the treatment was beneficial. That these effects were long-lasting is supported by the fact that, at follow-up, 78% of all patients were no longer receiving treatment, 18% were receiving outpatient or day treatment, and 4% were receiving inpatient treatment. Phobic patients appear to have gained more from the multimodal approach than did obsessive-compulsive patients, as indicated by the fact that the severity of symptoms decreased as they improved in rational thinking, assertiveness, and arousal. By contrast, obsessive-compulsive patients relapsed more than phobic patients did. This was attributed to the fact that the former gained less from the rational-emotive training, denied problems with assertiveness, and did not practice the acquired relaxation skills. It further appeared that a favorable outcome could be induced in patients who (1) expressed relatively mild symptoms in this otherwise severe group, (2) reported relatively few additional complaints, (3) could clearly indicate interpersonal problems, and (4) did not use psychotropic drugs. These prognostic factors are so widespread that not much weight can be ascribed to them. Yet they are useful for indication of imt until better predictors are found. http://repub.eur.nl/res/pub/38463/ 1984-02-29T00:00:00Z De kritiek die voor de literatuur betreffende therapie-effekten geldt, is mutatis mutandis ten aanzien van de toegepaste methodologie ook hier op dit onderzoek van toepassing. Derhalve is het nodig een aantal kritische kanttekeningen te maken, binnen welk raamwerk de resultaten van dit onderzoek dienen te worden bezien. In de eerste plaats zij opgemerkt dat in een werksituatie waar dienstverlening op de eerste plaats staat, noodzakelijk geachte therapeutische interventies niet kunnen worden onthouden. Derhalve ontbreken gegevens van een niet-behandelde kontrolegroep en kan het effekt van klinische multimodale gedragstherapie niet beter dan d.m.v. intra-individuele kontrole worden onderzocht. Indien uit de gegevens blijkt dat de tussen-, ontslag- en fellow-upmeting gunstiger uitvallen dan de voor- en opnamemeting is het verdedigbaar te konkluderen dat de gevonden veranderingen toegeschreven kunnen worden aan de behandeling. Daarbij is de statistische norm voor een gunstig effekt dermate hoog opgevoerd dat het gewicht van de konklusie ten aanzien van de effektiviteit hierdoor wordt verzwaard. Er werd getracht binnen het kader van de beperkingen van de onderzoeksmethode zo exact mogelijk te werken. Het aanbrengen van getallen, tabellen, figuren en het toepassen van statistische analyses kunnen de beperkingen van een quasi-experimentele opzet echter niet teniet doen. Het nadeel van het ontbreken van een niet-behandelde kontrolegroep kan enigermate worden ondervangen, ofschoon niet geheel worden opgeheven. Het onderzoek is en blijft verkennend c.q. beschrijvend van aard en de resultaten dienen dan ook als zodanig te worden geinterpreteerd. Door de aard van de werkwijze geeft multimodale therapie beperkingen ten aanzien van het onderzoek naar de specificiteit van de therapie-effekten. Een multimodale kijk op gedrag komt overeen met de ''drie-systemen" theorie over emotie. Deze houdt in dat cognitieve processen, motorische handelingen en psychefysiologische "arousal" betrekkelijk onafhankelijk van elkaar funktioneren, en ook in de therapie betrekkelijk onafhankelijk van elkaar kunnen veranderen. Vanuit deze gedachtengang is het noodzakelijk dat in de verschillende gedragsdimensies wordt geintervenieerd. Het BASIC-I.D. kan worden beschouwd als een verdere uitwerking van de "drie-systemen" theorie doordat de zeven modaliteiten hiervan een meer verfijnde indeling inhouden. Door het BASIC-I.D. als een "checklist" te gebruiken, wordt in klinische multimodale gedragstherapie ernaar gestreefd dat zoveel mogelijk dimensies in de behandeling worden betrokken. De funktionele waarde van het BASIC-I.D. wordt ondersteund door de resultaten van het onderzoek waarin veranderingen in denken, voelen en handelen op verschillende wijze werden bewerkstelligd. Het feit dat veranderingen ten gunste zich op verschillende gebieden voordoen, bevestigt de klinische indrukken en is in overeenstemming met de doelstelling waaraan in multimodale therapie wordt gewerkt