http://repub.eur.nl/res/aut/26831/ List of Publications en http://repub.eur.nl/static-eur/img/logo.png http://repub.eur.nl http://repub.eur.nl/res/pub/39600/ 2013-03-01T00:00:00Z Stel u gaat dood. En u komt daarna geplastineerd in een ludieke pose op de tentoonstelling Body Worlds van dr. Gunther von Hagens te staan. Voegt dit iets toe voor u aan alles wat u belangrijk of waardevol hebt gevonden tijdens uw leven? Nee, want u bent dood. Stel nu dat u vóór uw dood te kennen hebt gegeven: “Het geeft niet wat er straks met mijn lichaam gebeurt, zolang het maar niet op een van Gunther von Hagens’ tentoonstellingen te kijk wordt gezet.” Doet uw aanwezigheid op de reizende tentoonstelling Body Worlds dan iets af aan alles wat u bij leven belangrijk of waardevol hebt gevonden? Misschien zullen uw nabestaanden dat zo ervaren. Maar u ervaart het in ieder geval niet zo, want u bent dan dood. Wanneer mensen iemands ‘laatste wens‘ respecteren is niet meteen duidelijk hoe dat iets toevoegt aan de belangen of waarden van de aflijvige. http://repub.eur.nl/res/pub/31036/ 2012-01-19T00:00:00Z Abstract: Voor het idée reçue dat pornografische kunst een contradictie in de termen is wordt doorgaans het volgende argument in stelling gebracht: porno en kunst sluiten elkaar uit omdat ze met een verschillend doel worden vervaardigd en met een al even verschillend oogmerk worden geapprecieerd. Daarmee lijkt de zaak beslecht. Het is echter nog maar de vraag of dit een beslissend argument kan zijn voor een strict onderscheid tussen pornografie en kunst. De auteur pleit voor heroverweging. Daartoe houdt hij twee prominente wijsgerige pleidooien voor een boedelscheiding tussen kunst en pornografie kritisch tegen het licht: dat van de Amerikaan Jerrold Levinson en de visie van de Engelse filosoof Roger Scruton. Levinson baseert zijn argument op conceptuele analyse. Hij probeert adequate begrippen van kunst en pornografie te ontwikkelen om te laten zien dat deze twee elkaar uitsluiten. Scruton brengt morele bezwaren in tegen pornografie, waardoor pornografie volgens hem nooit kunst kan zijn. In de argumenten van beide denkers kan de auteur geen redenen vinden om aan te nemen dat de kunst- en pornopraktijk elkaar over en weer volledig uitsluiten. http://repub.eur.nl/res/pub/23770/ 2011-01-01T00:00:00Z Eigenlijk bestaat er maar één werkelijk ernstig filosofisch probleem: de vraag of het leven wel of niet de moeite waard is om geleefd te worden. Aan het woord is Albert Camus. Al het andere – of de wereld drie dimensies, de geest negen of twaalf modules heeft – komt pas daarna. Eerst moet men antwoord geven. En waarom is dit antwoord dringender dan enig ander? Dat is zo, aldus Camus, vanwege de daden waartoe het verplicht. De vraag wat zin geeft aan ons leven is van alle vragen de meest urgente. http://repub.eur.nl/res/pub/23783/ 2011-01-01T00:00:00Z Eigenlijk bestaat er maar één werkelijk ernstig filosofisch probleem: de vraag of het leven wel of niet de moeite waard is om geleefd te worden. Aan het woord is Albert Camus. Al het andere – of de wereld drie dimensies, de geest negen of twaalf modules heeft – komt pas daarna. Eerst moet men antwoord geven. En waarom is dit antwoord dringender dan enig ander? Dat is zo, aldus Camus, vanwege de daden waartoe het verplicht. De vraag wat zin geeft aan ons leven is van alle vragen de meest urgente. http://repub.eur.nl/res/pub/21609/ 2010-12-02T00:00:00Z This dissertation is a two-stage project. In the second part (chapter four) I apply an account of personhood and autonomy to the use of advance directives in mental health care. In the first part (the chapters one, two and three) I try to provide that account in terms of agency. In the first chapter I argue that a neo-Kantian ‘reason view’ of persons cannot be satisfactory and that such a view had better be developed into a narrative view of personhood. In chapter two I discuss a candidate for such a picture: Marya Schechtman’s narrative self-constitution view. Pre-commitment in psychiatric practice not only raises questions of self-constitution but also puzzles of self-government. So, before I can embark on the project of applying my view to advance directives, I also have to develop a theory of personal autonomy. My proposal in the third chapter builds on the work of Harry Frankfurt and Michael Bratman on autonomy. My claim is that persons are autonomous if they identify wholeheartedly with (parts of) their self-constituting narrative. In the fourth chapter, I engage my narrative accounts of personhood and autonomy with the use of Ulysses contracts, and the use of advance directives in the case of Alzheimer’s disease. It turns out that my narrative outlook on personhood and autonomy can solve the identity puzzles in both cases. It can also underpin a moral justification of the use of Ulysses contracts. Yet, in fine it cannot supply surviving arguments for a moral justification of the use of advance directives in the Alzheimer’s case.