http://repub.eur.nl/res/aut/46242/ List of Publications en http://repub.eur.nl/static-eur/img/logo.png http://repub.eur.nl http://repub.eur.nl/res/pub/30951/ 2012-01-01T00:00:00Z El 28 enero de 2009, a la edad de 85 años, falleció Louk Hulsman en su casa de Dordrecht (Países Bajos). En la nota enviada por su familia se le describía como un “jardinero del mundo, abierto y en permanente contacto hasta su día final, siempre esforzándose por mayor humanidad”. Hulsman fue, asimismo, literalmente, un delicado y entusiasta jardinero, aunque aparentemente la metáfora nos retrocede a las frases finales del libro Peines Perdues, en su traducción en holandés (adaptada). “Cuando quito de mi jardín los obstáculos que impiden al sol y al agua fertilizar la tierra, entonces las plantas crecerán como yo nunca hubiera supuesto. De un modo comparable, la desaparición de los sistemas estatales de justicia penal, en una sociedad más saludable y dinámica, va a allanar el camino para una nueva clase de justicia”.... http://repub.eur.nl/res/pub/30781/ 2011-09-01T00:00:00Z Wordt de strafrechtspleging steeds onbeschaafder en waardoor zou dat komen? Houdt de tendentiële verruwing van het strafrechtelijk ‘bedrijf’ verband met die aanduiding van de institutie van het strafrecht, waarin instrumentele doelmatigheid prevaleert boven waarde-expressie en hoe? Als er sprake lijkt te zijn van een zekere tendens tot decivilisering, in hoeverre en hoe kan het hanteren van herstelrecht dan een bijdrage leveren aan een ommekeer naar meer beschaving in de strafrechtspleging? Kan (her-)beschaving van het strafrecht door inzet van herstelrechtelijke praktijken ook bijdragen aan doelmatigheid? Dit zijn de vragen die in deze bijdrage zullen worden verkend in een poging de intuïtie uit te werken, dat het herstelrecht een beschavingsbeweging voor het strafrecht zou kunnen zijn http://repub.eur.nl/res/pub/30782/ 2011-06-01T00:00:00Z In deze bijdrage wordt ingegaan op de belangrijke, door de ontwikkeling van het herstelrecht opgeroepen, vraag of het bij het herstelrecht gaat om een werkelijk alternatief voor de straf, of eigenlijk om een alternatieve straf. Deze vraag impliceert een cruciaal debat, want in het laatste geval is het herstelrecht de zoveelste verkapte vorm van strafrecht en dient het zonder meer in het bestaande strafrechtelijke en strafprocesrechtelijke discours te worden ondergebracht, zonder dat de grondslagen daarvan worden geraakt. In het eerste geval gaat het om een ándere (sanctie-)praktijk dan een strafpraktijk, die dan ook op een ándere wijze in de strafrechtspleging zou moeten worden geïncorporeerd, zo men dat als wetgever de moeite waard zou vinden. Het betoog strekt ertoe te laten zien, op analytische gronden, dat het sanctieconcept van het herstelrecht ánders is dan het strafconcept waarop het strafrecht gebaseerd is en dat dit mede te herkennen is in en áán de procedurele uitwerking van dat herstelrecht. Daartoe wordt eerst (§ 1) een profiel van herstelrecht gegeven dat als grondslag dient voor het verdere betoog. Dat profiel geeft aan hoe de auteur het herstelrecht ziet en waar het in het herstelrecht, volgens de auteur, om gaat. Uiteindelijk worden echter het karakter en de betekenis van herstelrecht niet door auteurs, maar door de wetgever bepaald en daarom wordt vervolgens – bij wijze van voorbeeld - Belgische wetgeving beschreven (§2), om daarna in te gaan op de Belgische praktijk van het zogeheten „herstelgericht groepsoverleg‟ als concrete praktijk (§3). Daarmee is dan het decor gezet voor een bespreking van tegenovergestelde opvattingen van Walgrave en Duff over het strafkarakter van het herstelrecht (§4). Deze opvattingen worden nader geanalyseerd en geduid in de voorlaatste paragraaf onder verwijzing naar de Belgische wetgeving en praktijk (§5). In de conclusie wordt tenslotte het sanctieconcept in het herstelrechtelijk denken nader aangeduid als dat van „morele reparatie‟ in een dubbele betekenis. http://repub.eur.nl/res/pub/30783/ 2011-06-01T00:00:00Z In 1996 heb ik mijn dissertatie over het abolitionisme van Louk Hulsman afgesloten en verdedigd, met Cyrille Fijnaut als promotor, die mij maximale vrijheid heeft gelaten om mijn gedachten over Hulsmans positie te ontwikkelen. Het is een ingewikkeld proefschrift geworden met de (voorwaardelijke) decriminalisering van euthanasie als exemplarische casus waaraan de uitgangspunten van het abolitionisme getoetst zijn en een slothoofdstuk waarin ik Louk Hulsmans abolitionisme heb verworpen, maar ook veel genuanceerde ideeën die hij naar voren heeft gebracht – na bewerking - heb overgenomen (Blad 1996). Een aantal jaren later ontdekte ik de verwantschap van de denkbeelden die ik zodoende ontwikkeld had met het herstelrechtelijke denken dat zo ongeveer in dezelfde tijd – midden jaren 1990 – Nederland bereikt had.... http://repub.eur.nl/res/pub/30784/ 2011-01-01T00:00:00Z