<?xml version="1.0" encoding="UTF-8" standalone="no" ?>
<rss version="2.0">
  <channel>
    <title>Roo, A.A. de</title>
    <link>http://repub.eur.nl/res/aut/47600/</link>
    <description>List of Publications</description>
    <language>en</language>
    <image>
      <url>http://repub.eur.nl/static-eur/img/logo.png</url>
      <title>RePub, Erasmus University Rotterdam</title>
      <link>http://repub.eur.nl</link>
    </image>
    <item>
      <title>De opleiding tot medisch specialist : een evaluatie van het opleidingsbeleid van het Centraal College voor Erkenning en Registratie van Medische Specialisten (Doctoral Thesis)</title>
      <link>http://repub.eur.nl/res/pub/31872/</link>
      <pubDate>1985-10-09T00:00:00Z</pubDate>
      <description>Medische specialisten zijn artsen die zich toeleggen op de uitoefening
van een onderdeel van de geneeskunde. Zij worden op hun werkzaamheden
voorbereid door middel van een praktijkopleiding na het artsexamen. De
arts is dan een aantal jaren als assistent-geneeskundige in de intramurale
zorg werkzaam onder verantwoordelijkheid van een erkende opleider.
De opleiding moet aan een groot aantal voorschriften voldoen. Deze hebben
betrekking op de opleider, de plaats waar wordt opgeleid (de ~opleidingsinrichting'")
en het opleidingsprogramma. De voorschriften zijn opgenomen
in een door de Koninklijke Maatschappij tot Bevordering der Geneeskunst
(KNMG) uitgegeven handleiding, getiteld: ~Erkenning en Registratie van
Medische Specialisten~.
In 1983 waren er volgens een schatting van het ministerie van WVC
ongeveer 6600 zelfstandig declarerende specialisten in Nederland
(WVC, 1984) terwijl er nog eens 2800 specialisten in opleiding waren.
Honderd jaar daarvoor praktizeerden er volgens de statistiek van de
KNMG 32 specialisten, een aantal dat steeg van 54 (1890) en 462 (1910)
tot 872 in 1924. In die jaren was de opleiding tot specialist niet
geregeld. Velen gingen bij wijze van opleiding gedurende enige tijd als
assistent in een universiteitskliniek werken, maar vaste voorschriften
waren er niet. Daardoor ontbrak ook de garantie dat een specialist daadwerkelijk
de bekwaamheid had verworven om zijn beroep op verantwoorde
wijze uit te oefenen.</description>
    </item>
  </channel>
</rss>