Government Dilemmas in the Private Provision of Public Goods

Following his graduation, Arjen Mulder (1970, MSc Erasmus University)has worked as an energy sector economist at the Netherlands Economic Institute (NEI, nowadays Ecorys). At NEI, he became more and more interested in industrial organisation and market working. He started lecturing at the RSM in 1998, and quit his job as an economist to become a PhD student at the Public Management Department (nowadays Department of Business-Society Management) at the RSM in the year 2000. He is currently assistant professor at the Financial Management department of the Rotterdam School of Management, Erasmus University. His research interests have shifted to the economics of contracts, financial contracting, valuation, and incentives in investment, ventures and partnerships. Abstract in Dutch: Het privaat aanbieden van publieke goederen is een veelbesproken onderwerp, zowel binnen de academia als in de ‘echte wereld’. Vanuit een wetenschappelijk perspectief bestaan er vele drempels voor het fenomeen, zoals het financieringsprobleem, de bereidheid tot betalen bij eindgebruikers, en het zogenaamde ‘free rider’ probleem. Hierdoor wordt bij publieke goederen de overheid vrijwel altijd als logisch alternatief voor de markt wordt gezien. Met een zich uit de markt terugtrekkende overheid als actieve aanbieder van goederen en diensten, echter, ontstaat er een hernieuwde aandacht voor het thema ‘privaat aanbieden van publieke goederen’. Dit proefschrift beziet het perspectief van een overheid, en onderzoekt hoe overheden de private sector kunnen stimuleren om te investeren in het aanbieden van publieke goederen. Aangezien vanuit een economisch perspectief ‘dwingende’ maatregelen (lees: regulering) per definitie inefficiënt zijn, richt ik mij op de niet-dwingende maatregelen. Hiermee wordt automatisch een uitwisselingsprobleem geïntroduceerd—dwingende maatregelen zijn het meest voorspelbaar qua uitkomsten, maar minder efficiënt, terwijl niet-dwingende maatregelen het meest efficiënt zijn, maar minder voorspelbaar uitpakken. De keuze voor niet-dwingende beleidsinstrumenten leidt tot een aantal dilemma’s, die direct de complexiteit onderstrepen van de te maken beleidskeuzes. De vier dilemma’s die worden besproken zijn het Beïnvloedbaarheidsdilemma, het Slimme Bestuursdilemma, het Beleidsinstrumentenmixdilemma, en het Gemeenschappelijk Eigendomsdilemma.

The private provision of public goods is a much debated topic, both in the academic and the ‘real life’ literature. From an academic perspective, numerous potential pitfalls exist with respect to funding, willingness-to-pay, and the free rider problem. The logical solution to these problems has therefore always been government provision of public goods. In an era where governments withdraw from the market place as active providers of goods and services, however, there is a renewed interest in the private provision of these activities. This thesis takes a governmental perspective, asking how governments can encourage investments in the private provision of public goods. Since from an economic perspective the so-called ‘coercive’ measures (most noteworthy: regulation) are by definition inefficient, I focus on the non-coercive measures. Therewith, a trade-off is introduced between the efficiency and effectiveness of the government intervention—coercive measures are most predictable in their outcomes, but less efficient, whereas non-coercive measures are most efficient, but less predictable. The choice for non-coercive intervention instruments yields a number of dilemmas, illustrating the complexity of the choices to be made. The four dilemmas discussed are the Influenceability Dilemma, the Smart Governance Dilemma, the Policy Portfolio Dilemma, and the Joint Ownership Dilemma.